Napels zien (en sterven) is een onderzoek naar leven op een planeet in crisis.

Hoe gaan we om met de continue sluimerende dreiging zonder narratieven, zonder geloof en zonder soundtrack?
We gaan te rade bij de geschiedenis, volksmuziek, verhalen en inwoners van Napels en omgeving, ervaringsspecialisten in leven naast, op en met een vulkaan.
Kunnen we daar iets uit leren over de relatie die we met de aarde hebben?

Het vooronderzoek:
Zes makers gaan op onderzoeksreis naar Napels, de Vesuvius en de ondergrondse supervulkaan Campi Flegrei. Elk vanuit vanuit hun eigen medium en expertise gaan ze aan de slag met de gedeelde onderzoeksvraag naar de vulkaan ons kan leren. Na de reis, volgt een residentie, waarin ze hun onderzoek elk voor zich verwerken. Pas hierna worden deze onderzoeken samengelegd om tot een gezamenlijke, multimediale en muzikale theatervoorstelling te komen.

Gilles Van Hecke (regisseur-speler) aan de hand van personages werkt rond verschillende manieren om om te gaan met sluimerend gevaar.
Isaak Duerinck (muzikant) aan de slag gaat met klanken van de vulkaan en (volks)muziek van rond de Vesuvius
Jannes Callens (filmmaker) beelden toont die hij heeft gedraaid vanuit het standpunt van de vulkaan – hoe kijkt die naar ons?
Ditte Jacoby (fictieschrijver) op zoek gaat naar een nieuwe mythologie, nieuwe rituelen, bruikbaar voor ons, hier in West-Europa, vandaag
Lennert De Vroey (non-fictieschrijver) rond het landschap werkt, als metafoor én als concrete realiteit en ecosysteem dat het leven op en rond de Vesuvius vormgeeft
Elke Van der Kelen (scenograaf) de beleving van het bevende landschap, de zwavellucht en de scheurende architectuur probeert te verbeelden